Dzwonnica - Vlkolínec

Drewniana dwukondygnacyjna dzwonnica w stylu budownictwa ludowego pochodzi z 1770 roku. Została wykonana techniką zrębową i słupową. Ma kwadratowy plan i kształt iglicy, która lekko zwęża się ku górze. Dzwonnica stoi na kamiennym cokole, na którym położona jest podmurówka z bali. Jej drewniane ściany pokryte są gontem na dole i deskami na górze. Dach pokryty jest drewnianym gontem, a na szczycie znajduje się drewniany krzyż. Drzwi wejściowe znajdują się po północnej stronie dzwonnicy, a nad nimi znajduje się niewielki dach wykonany z dwóch rzędów gontów. Wysokość dzwonnicy wynosi nieco ponad siedem metrów, a w jej wnętrzu znajduje się dzwon. Dzwonnica stoi prawie pośrodku osady i stanowi granicę między górnym i dolnym Vlkolíncem. Dawniej dzieliła mieszkańców na "Nižňan i Vyšňan". Jest to jeden z charakterystycznych punktów Vlkolínca i można powiedzieć, że stał się symbolem osady. Jest to również najstarszy budynek w osadzie. W przeszłości jego dzwonienie służyło do ogłaszania ważnych wydarzeń - na przykład pożaru, innego niebezpieczeństwa, pogrzebu lub nabożeństwa. Służył również jako odmierzacz czasu, ponieważ dzwoniono na nim trzy razy dziennie - rano, w południe i wieczorem. Dzwonnica jest narodowym zabytkiem historycznym i stoi w rezerwacie budynków wernakularnych przed domem nr 9050-9051. Mały model dzwonnicy znajduje się również w szkole-muzeum, gdzie służy jako puszka na dobrowolne datki od odwiedzających.